Baba Deep Singh Ji The Martyr

ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸ਼ਹੀਦ

English

Baba Deep Singh Ji, was the chief of the Misl Shaheedan, the most reputed Misl among the twelve Misls. Along with performing the great service of writing manuscripts of the sacred form of Sri Guru Granth Sahib Ji, he participated significantly in the important battles of the eighteenth century. When Baba Ji was informed at the Sri Damdama Sahib in 1757 A.D. that Taimur Shah and Jahan Khan had caused disgrace to Sri Darbar Sahib Ji and extinction of the sacred Sarovar he even in his old age of 76 years (year 1682 – 1757) took the eighteen ser (approximately 16kg) two edged sword in his hand, swore to liberate Sri Darbar Sahib and to teach the tyrants the befitting lesson, set out for Sri Amritsar.

If you desire to play this game of love, then step onto my path with your head in your hand. — Guru Gobind Singh Ji

From the other side after having been informed about the aforesaid situation, Jahan Khan along with his forces in thousands had occupied the trenches in village Gohalwad on the outskirts of city. Thus followed the fierce fight between the two forces. Baba Ji was yet far from the holy city when in the duel with Jamal Khan his head was cut off. When a Singh fellow standing there reminded Baba Ji of his pledge, such a miracle was manifested of which there exists no other example. After placing his head on his left palm he set the hasty flights among the ranks of the enemy. Thus fighting fiercely Baba Ji reached Sri Amritsar and offered his head before Sri Harimandar Sahib Ji. Gurdwara Shaheed Bunga being situated in the Circumambulation commemorates Baba Ji and it is a source of inspiration for maintaining the piety of the Gurudhams – Gurdawaras.

Punjabi

ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਬਾਰਾਂ ਮਿਸਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਪ੍ਰਸਿਧ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਮਿਸਲ ਦੇ ਮੁਖੀਏ ਸਨ. ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਲਿਖਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਨਾਲ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੰਗਾ ਵਿਚ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ. 1757 ਈ: ਵਿੱਚ ਤੈਮੂਰਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਜਹਾਨਖਾਨ ਦੁਆਰਾ ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਪੂਰ ਦੇਣ ਦੀ ਖਬਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਪੁਜੀ ਤਾਂ ਉਹ 76 ਸਾਲ (ਸੰਨ 1682 – 1757) ਦੀ ਬਜੁਰਗ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਵੀ ਅਠਾਰਾਂ ਸੇਰ ਦਾ ਖੰਡਾ ਹੱਥ ਲੈ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਅਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਉਣ ਅਤੇ ਜਾਲਮਾਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਲ ਚਲ ਪਏ.

ਜਉ ਤਉ ਪ੍ਰੇਮ ਖੇਲਣ ਕਾ ਚਾਉ, ਸਿਰੁ ਧਰਿ ਤਲੀ ਗਲੀ ਮੇਰੀ ਆਉ. — ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ

ਅਗੋਂ ਜਹਾਨ ਖਾਨ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਗੋਹਲਵੜ ਪਿੰਡ ਪਾਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਮੋਰਚੇ ਮੱਲੀ ਬੈਠਾ ਸੀ. ਆਹਮੋ ਸਾਹਮਣੇ ਘਮਸਾਨ ਦਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ. ਬਾਬਾ ਜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਅਜੇ ਹਟਵੇਂ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਜਮਾਲ ਖਾਨ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹਥੋ ਹਥੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੀਸ ਕਟਿਆ ਗਿਆ. ਪਾਸ ਖੜੇ ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਦ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਪ੍ਰਣ ਯਾਦ ਕਰਾਇਆ ਤਾਂ ਐਸਾ ਕ੍ਰਿਸਮਾਂ ਵਾਪਰਿਆ ਜਿਸਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਿਸਾਲ ਨਹੀਂ. ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਖੱਬੀ ਤਲੀ ਉਪਰ ਟਿਕਾਅ ਸਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਐਸਾ ਖੰਡਾ ਚਾਲਇਆ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਫਾਂ ਵਿਚ ਭਾਜੜਾਂ ਪੈ ਗਈਆਂ. ਇਸ ਤਰਾਂ ਘਮਸਾਨ ਨਾ ਯੁੱਧ ਕਰਦਿਆਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਸ੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਬੁੰਗੇ ਵਿਖੇ ਇਹ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਤਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰਧਾਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਰਕਰਾਰ ਰਖਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਰੋਤ ਹੈ.

  • Comments
comments powered by Disqus